Επιστροφή

Ανακρέων

 

Ως δείγμα της Ανακρεόντειας ποίησης βλέπε το ακόλουθο ποίημά του:

πολιοί μεν ημίν ήδη

κρόταφοι κάρη τε λευκόν,

χαρίεσσα δ' ουκέτι ήβη

πάρα, γηραλέοι δ' οδόντες,

γλυκερού δ' ουκέτι πολλός

βιότου χρόνου λέλειπται΄

διά ταύτ' ανασταλύζω

θαμά Τάρταρον δεδοικώς΄

Αίδεω γαρ εστι δεινός

μυχός, αργαλή δ' ες αυτόν

κάτοδος΄και γαρ ετοίμον

καταβάντι μη αναβήναι.

 

(Μετάφραση:

Άσπρισαν οι κρόταφοί μου,

μπαμπάκι το μαλλί μου.

η ωραία νιότη μια ανάμνηση,

ερείπιο τα δόντια,

ο χρόνος της γλυκιάς ζωής που μ' απομένει λιγοστός.

Συχνοί είναι γι' αυτό οι στεναγμοί

απ' το φόβο του θανάτου.

Τρομερός είναι o κόλπος του Άδη,

αφόρητη η κάθοδ o ς στα έγκατά του.

Γιατί , άμα κατεβείς, δεν έχει επιστροφή για σένα).